Akdeniz Defnesi
(Laurus nobilis)
Bir Efsane...
Güneş tanrısı Apollon, aşk tanrısı Eros’un okçuluğuyla dalga geçince, Eros öfkeyle iki ok hazırlar. Altın ok kalbine saplanan kişiyi sonsuza dek aşık ederken, kurşun ok ise nefret etmesini sağlarmış. Eros altın oku Apollon’a, kurşun oku ise ırmak tanrısı Peneus’un kızı Daphne’ye fırlatır.
Daphne kaçar, Apollon kovalar... Tam yakalandığı anda Daphne babasına yalvarır ve bir anda Defne ağacına dönüşür. Apollon kollarında kızı değil ağacı bulunca şöyle der: “Madem ki benim olmadın, o zaman hep yeşil kalan yaprakların sonsuza dek başımı süslesin.”
Akdeniz defnesi (Laurus nobilis)’nden söz etmeye güzel bir hikayeyle başladık, şimdi de ağacı tanımaya devam edelim. Her dem yeşil bir Doğu Akdeniz ağacı olan defne, sarı çiçekleri ve hoş kokulu yapraklarıyla Türkiye’nin önemli tarımsal ihraç ürünlerindendir. Türkiye dünyadaki defne üretiminin %80’ini karşılar çünkü ülkemizde yetişen defnelerin yaprak kalitesi daha yüksektir. Bu yapraklar yemeklere lezzet katarken, meyvelerinden çıkarılan defne yağından cildi nemlendiren nefis kokulu sabunlar elde edilir.
Ağacın erkeği ve dişisi ayrı bireylerdir (dioik), dolayısıyla üretimi yapılabilmesi için her iki türün de bir arada bulunması gerekir. Defne, süs ağacı ve hatta saksıda iç mekan süs bitkisi olarak da kullanılır. Yavaş büyüyen defne ağacı yaklaşık 12 metreye kadar uzayabilir.
Bakımı: Defne, drenajı iyi olan kuru ya da az nemli toprakları sever, yarı gölgede de yetişebilir. Güçlü rüzgarlara dayanıklı olsa da denize çok yakın (tuzlu serpinti alan) yerlerde yeterince gelişemez.
Son olarak hikayemize dönersek; Apollon'un da dediği gibi, defne yaprakları gerçekten de kurusalar bile asla çürümezler...