Enginar
(Cynara scolymus)
Nefis mi nefis, leziz mi leziz (fakat aynı zamanda maalesef pahalı mı pahalı) olan Enginar ya da evrensel adıyla Cynara scolymus... Papatyagiller ailesinin bu asil üyesi, aslında 1,5 metreye kadar uzayabilen, arılar ve kelebekler tarafından çok sevilen çiçekli bir bitkidir.
Enginar, toprağının drenajının iyi olmasını ister; suyu sever ama göllenmeyi sevmez. Toprağı dikimden önce derin sürülerek gübrelenmelidir. Tuzlu topraklara dayanıklı olsa da doğrudan deniz rüzgarı (deniz etkisi) alan yerlerde büyüyemez.
- Akdeniz ve Ege: Ekim – Kasım aylarında dikilir.
- Marmara: Mart – Nisan aylarında dikilir.
Antik Yunan mitolojisine göre enginar aslında güzel bir genç kızmış. Ancak tanrılar tanrısı çapkın Zeus, bu kızı elde edemeyince kıskançlık krizine girmiş ve bir yıldırım atarak kızcağızı dikenli bir enginara çevirmiş.
Ayrıca eski Yunan toplumunda erkek çocuk isteyen kadınların enginarla beslendiği de rivayet edilir.
Enginar tarımı ilk defa Napoli’de başlamıştır. Roma İmparatorluğu düştükten sonra Rönesans’a kadar adı sanı unutulmuş, ancak daha sonra Floransalı soylu bir aile onu yeniden Napoli’ye getirmiştir.
Uzun yıllar afrodizyak bir bitki olarak kabul edilmiş, dönemin doktorları çocuğu olmayan çiftlere reçete olarak enginar yazmışlardır.
Sağlık: Çiçekleri, sapı ve etli yaprakları yenebilir. Özellikle karaciğer ve safra kesesi fonksiyonları için çok faydalı olduğu ve iştah açtığı bilimsel olarak kanıtlanmıştır.
Keyif: İtalyanlar bu bitkiyi o kadar sevmişler ki, ondan "Cynar" adında meşhur bir likör (aperitif) üretmişlerdir.